Zabytki

Zespół pałacowo - parkowy

Ponad 600-letni Korczew był niegdyś grodem otoczonym wałami i drewnianą palisadą. W XIII wieku był atakowany i spalony przez Tatarów. W  XVII wieku został doszczętnie zniszczony podczas najazdu szwedzkiego.

Osada Korczew powstała dookoła dwóch źródeł, na stoku wzgórza. Nad jednym stoi gotycka kapliczka, drugie zaś zasilało niegdyś fosę zamkową u stóp starej baszty.

Niegdyś wznosił się tu stary zamek albo dwór warowny. Dotychczas zachowały się stare fundamenty, resztki murów i baszt. Według legendy z pałacyku letniego zwanego Syberią wiodą tajemne przejścia, prawdopodobnie do pobliskiego lasu lub Drohiczyna służące jako droga ucieczki.

W 1712 roku Korczew odzyskał swoją dawną świętość. Nowy właściciel, kasztelan podlaski Wiktoryn Kuczyński, zwany  "królem Podlasia", zaangażował architekta Koncentiego Bueni i wybudował w 1734 roku pałac w Korczewie, który wkrótce uzyskał miano "siedleckiego Wilanowa". W tym kształcie pałac przetrwał prawie 100 lat. Prawnuk Wiktoryna Aleksander Kuczyński - dokonał w pierwszej połowie XIX wieku przebudowy pałacu według projektu Franciszka Jaszczołda.

Po kolejnych stu latach pałac doczekał się następnej przebudowy. Dokonał jej prawnuk Aleksandra Kuczyńskiego Krystyn Ostrowski. Według koncepcji profesora Stanisława Noakowskiego, pałac rekonstruował, wspólnie z Wandą Ostrowską, znany rysownik Marian Walentynowicz, który wiele pracowitych lat i ogromny talent poświęcił dzieciom. Dla kilku pokoleń wyczarował wraz z Kornelem Makuszyńskim "Przygody Koziołka Matołka" i Małpka Fiki Miki".

Dziś korczewski pałac jest pieczołowicie odbudowywany z ogromnych zniszczeń przez córkę Krystyna Ostrowskiego Beatę Ostrowską - Harris i jej męża Rodney Harrisa oraz ich syna Aleksandra Harrisa z żoną Iwoną. W pałacu są stałe ekspozycje malarstwa Wandy Ostrowskiej oraz wystawa  "Norwid w Korczewie".

W parku tuż za Pałacem znajduje się kaplica. Budynek został zaprojektowany dla Joanny Kuczyńskiej w pierwszej połowie XIX wieku. Pierwotnie służył Joannie jako oranżeria, gdzie Joanna spędzała dużo czasu malując i haftując. W połowie lat dwudziestych Hrabia Krystyn Ostrowski użyczył oranżerię na kaplicę dla Korczewa do czasu wybudowania kościoła. I tak jest do dziś.

Studnia św. Jana Nepomucena - położona za kaplicą gotycka studnia (z ok. 1840 roku) zwieńczona figurką św. Jana Nepomucena zaopatrywała niegdyś mieszkańców Korczewa w wodę.

Przy bramie wjazdowej znajduje się budynek zwany potocznie basztą lub kordegardą, a dawniej służący jako stróżówka. Obecnie baszta pałacowa stanowi niezależny w pełni wyposażony apartament dla 4 osób (przeznaczony do wynajęcia).

 

Naprzeciw bramy wjazdowej znajduje się murowany z kamienia budynek. Pierwotnie mieściła się tam kuźnia, a przed II wojną światową biura majątku. 

W parku, na końcu Alei Lipowej wiodącej od kaplicy (oranżerii) stoi wielki głaz zwany "Menhirem". Według tradycji jest to kamień sprzed okresu chrześcijańskich z czasów Kultu Boga Słońca, kiedy to w niektórych krajach zachodu wznoszono świątynie z wielkich głazów, jak na przykład Stonehenge i Awbury w Anglii i struktury kamienia w Bretanii w Północnej Francji. Podobno jest takich kamieni na Podlasiu kilkanaście i miejscowa ludność nazywa je "babami"

 

Kościół parafialny pw. św. Stanisława Biskupa w Knychówku, późnorenesansowy, zbudowany jest z cegły i kamienia, jednonawowy. Wieża czworoboczna, przechodząca w górnej części w ośmioboczną. Wewnątrz prezbiterium węższa i niższa od nawy.Sklepienie kolebkowe z lunetami ozdobiona sztukaterią w typie kalisko - lubelskim. Z wyposażenia najcenniejsze są - z XVII wieku : dwa boczne ołtarze, ambona, chrzcielnica drewniana, konfensjonał, ławka dwuosobowa, stalle, obok ołtarza - z XVIII wieku : krucyfiks, puszka z rytym ornamentem i krzyż ołtarzowy oraz z połowy XIX wieku : 6 ornatów, w tym dwa wykonane przez Joannęi Ludwikę Kuczyńskie. Kościół ten od ponad 500 lat gromadzi wiernych, niegdyś wielu narodowości, dziś Podlasiaków. Na Ziemi Korczewskiej żyli obok siebie ludzie różnych nacji i kultur. Pasterze tego kościoła powodowali, że ci ludzie żyli w zgodzie i wzajemnym poszanowaniu.

 

Ołtarz główny późnobarokowy z obrazami z XIX wieku : Józefa Buchbindera, przedstawiający św. Stanisława Biskupa oraz z odsłanianym obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej i z rzeźbami św. Wojciecha i św. Augustyna. Ołtarz wyrzeźbił w 1727 roku snycerz z Drohiczyna Łukasz Grzegółkowski, któremu fundator Wiktoryn Kuczyński zapłacił "siedemset złotych, faskę masła, kopę serów, wieprza, baranów dwa do tego kapusty kop trzy, buraków pół beczki, marchwi wianek".

Na pobliskim cmentarzu groby m. in. : Józefy Koszutskiej, nauczycielki córek Aleksandra i Joanny Kuczyńskich, dla której wiersz "Do Józefy Koszutskiej" napisał Cyprian Norwid w 1861 roku. Na cokole grobowca czytamy : "Tu spoczywa ś.p. Józefa Koszutska, córka pułkownika b. wojsk polskich. Zmarła w Korczewie 16 listopada 1881 roku. Wdzięczna uczennica najlepszej nauczycielce i przyjaciółce kamień ten położyła, prosząc za jej duszę o Zdrowaś Maryjo".

Po przeciwnej stronie grób hr. Renaty Ostrowskiej, ostatniej właścicielki Korczewa, zmarłej w 2000 r. , kontynuatorki pięknych tradycji rodzinnych, praprawnuczki "Pani na Korczewie" - Joanny Kuczyńskiej.